Peleus i boginka morska Tetyda byli rodzicami Achillesa. Prorokowano, że bez udziału Achillesa Troja nie może być zdo­byta. Tetyda, będąc boginią, znała przyszłość i wiedziała, że jeśli syn wyruszy pod Troję, musi zginąć w walce.

Pragnąc zapewnić mu życie długie, choć pozbawione sławy, Tetyda ukryła go na wyspie Skyros przebranego za dziewczynę. Odyseusz dotarł na Skyros w przebraniu kupca i wyłożył swoje towary. Podczas gdy dziewczęta oglądały stroje i ozdoby, Achilles zapomniał o swym prze­braniu i zainteresował się bronią. Rozpoznany, dał się na­mówić i postanowił wyruszyć pod Troję, wybierając w ten sposób życie krótkie,  ale sławne i chwalebne.

   Achilles był dzielnym wojownikiem, a Tetyda zaraz po urodzeniu uczy­niła jego ciało niewrażliwym na rany zanurzając go w wodzie piekielnej rzeki - Styksu. Trzymała go za piętę i ta przy­słowiowa pięta Achillesa była jedynym miejscem, w które można go było ugodzić.

Achillesowi przeznaczona była śmierć w kwiecie wieku i nie dane mu było ujrzeć zdobycia Troi. Śmiertelny cios ugodził go w jedyną wrażliwą część ciała - w piętę. Jeden z mitów glosi, że Achilles zakochany w córce Priama, Poliksenie, pozwolił jej zwabić się w pułapkę i zginął od zdradzieckiej strzały wypuszczonej z ukrycia przez Parysa..

Według innego wariantu opowieści Achilles zginął pod murami Troi, a śmiertelny grot wystrzelił Parys, wspomagany przez Apollina.

Taki jest rodowód wyrażenia:

pięta Achillesa - czyli czyjaś słaba strona

Rodzaj związku frazeologicznego:

wg klasyfikacji Stanisława Skorupki:  wyrażenie

wg klasyfikacji Andrzeja Marii Lewickiego: wyrażenie rzeczownikowe

Użycie w zdaniu:

Matematyka jest moją piętą Achillesową.

Źródła

Mity greckie. Cykl mitów trojańskich

Nawiązania w literaturze i sztuce:

Literatura:

Homer „Iliada"

Stanisław Wyspiański Achilleis

W sztukach plastycznych:

Obrazy:

Peter Paul Rubens, Achilles Slays Hector, 1630-5

Léon Benouville The Wrath of Achilles

Gavin Hamilton Śmierć Achillesa

 Giovanni Battista Tiepolo  The Rage of Achilles 1757

Rzeźba: Christophe Veyrier Śmierć Achillesa (1683) ,

Rysunki do "Iliady "Homera

Stanisław Wyspiański, Agamemnon powstaje na Achillesa;

Stanisław Wyspiański. Achilles, którego Pallas za włosy wstrzymała;

komentarze (0) | dodaj komentarz

Rodzicami Parysa byli Priam i Hekabe. Matka tuż przed jego urodzeniem miała sen, że powiła płonącą pochodnię. Stwierdzono, że to zły omen i posta­nowiono uśmiercić niemowlę. Parys uniknął jednak śmierci, ponieważ pasterz, który miał go zabić, porzucił dziecko w górach, gdzie wykarmiła je niedźwie­dzica. Parys wychował się wśród pasterzy i wyrósł na pięk­nego młodzieńca. Pasł on zwykle trzody na stokach góry Ida. Młodzieńcowi temu powierzył Zeus funkcję arbitra w sporze między boginiami. Początkiem sporu stało się wesele Peleusa i Tetydy, w czasie którego bogini niezgody, Eris, rzuciła jabłko z napisem „dla najpiękniejszej". Do tego trofeum pretendowały trzy boginie: Hera, Atena i Afro­dyta. Sąd rozjemczy odbył się na górze Ida. Każda z bogiń w zamian za korzystny dla siebie werdykt obiecywała Parysowi wspaniałe dary. Hera ofiarowała mu królestwo całej Azji, Atena - sławę mędrca i niezwyciężonego wodza, Afrodyta zaś przyrzekła mu rękę najpiękniejszej na świecie kobiety i właśnie ta obietnica skusiła Parysa, który przy­sądził jabłko Afrodycie.

Zanim bogini zrealizowała swą obietnicę, Parys wrócił na dwór ojca. Stało się to w ten sposób, że młodzieniec udał się do Troi na igrzyska, w których odniósł zwycięstwo. Kassandra rozpoznała w nim brata, a Priam przyjął z ra­dością syna, którego uważał za zmarłego zaraz po uro­dzeniu.

Niedługo potem Parys wyruszył, by zdobyć obiecaną mu najpiękniejszą kobietę. Była nią Helena, córka Zeusa i Ledy, żona Menelaosa, króla Sparty. Parys przybył więc do Sparty, gdzie został gościnnie przyjęty. Menelaos aku­rat musiał wyjechać, Helena pełniła więc sama obowiązki pani domu. Parysowi udało się pozyskać jej względy; ko­rzystając z nieobecności męża porwał Helenę i wywiózł wraz z nią wielkie skarby.

Wkrótce po porwaniu przybyli do Troi Menelaos i Ody­seusz jako posłowie wszystkich państw greckich. Zażądali oni natychmiastowego oddania Heleny i zrabowanych skarbów. Priam odmówił temu żądaniu i wojna stała się nieunikniona.

Taki jest rodowód wyrażenia:

jabłko niezgody - przedmiot, przyczyna sporu

Rodzaj związku frazeologicznego:

wg klasyfikacji Stanisława Skorupki:  wyrażenie

wg klasyfikacji Andrzeja Marii Lewickiego: wyrażenie rzeczownikowe

Użycie w zdaniu:

Bałam się, że ten wyjazd za granicę, zatruje waszą przyjaźń i okaże się jabłkiem niezgody.

 Źródła:

Mity greckie. Cykl mitów trojańskich

 Nawiązania w literaturze i sztuce:

Literatura:

Homer „Iliada"

W sztukach plastycznych:

Rosseti „Venus", 1867, pastel - na obrazie Wenus trzyma „jabłko niezgody"

Auguste Renoir, „Sąd Parysa", ok. 1913-1914

komentarze (0) | dodaj komentarz

Biegać z wywieszonym językiem

Ciągnąć kogoś za język

Gadać, co ślina na język przyniesie

Lecieć z językiem

Łamać sobie język

Mieć kogoś na języku

Mieć, znajdować z kimś wspólny język

Mieć cięty język

Mieć coś na końcu języka

Mleć językiem

Strzępić język

Ugryźć się w język

Zapomnieć języka w gębie

Zasięgnąć języka

komentarze (0) | dodaj komentarz

Dobra rada - zacznij od wyrazów, w których na pewno pisze sie „ó"). Nie przejmuj się, że tekst jest nieżyciowy - przecież nieżyciowe są wszystkie dyktanda i testy ortograficzne.

J...zia Drabik...wna szła r...wnym, choć powł...czystym krokiem po parkowej dr...żce. Rozmyślała o b...rzliwej rozmowie z J...lką Kowalczyk...wną, kt...rą dotąd ...ważała za swą najlepszą przyjaci...łkę. Pokł...ciły się o chłopc...w, o J...rka i Rajm...nda, a właściwie o to, kt...ra z nich z kt...rym chłopcem ma p...jść na bal. Obie bardzo chciały p...jść z J...rkiem.

Robiło się p...źno. Dochodziła sz...sta, a o ...smej, miał zacząć się bal. J...zia m...siała szybko podjąć decyzję. Dł...gi spacer przywr...cił J...zi dobry h...mor. Po­myślała, że skoro p...źniej ona i J...lka rozjadą się do r...żnych szk...ł i miast, to nie powinny rozstawać się w złości.

Nagle osł...piała. Na wprost niej szła J...lka ...brana w ż...łtą s...kienkę i szero­ko się ...śmiechała. I wtedy to się stało. Przydepnąwszy rozwiązaną szn...r...wkę, J...lka potknęła się i r...nęła jak dł...ga. J...zia szybko podbiegła do przyjaci...łki. Po­mogła jej wstać. Niestety, s...kienka J...lki t... i ...wdzie była bardzo przybr...dzona. B...t...w też nie można j...ż było ...znać za czyste. Jednak najgorszym nieszczę­ściem dla J...lki było ...szkodzenie pięknej ws...wki do włos...w, kt...rą niedawno dostała w prezencie ...rodzinowym właśnie od J...rka.

  Z powyższego tekstu wypisz wszystkie wyrazy z „ó" zgodnie z podanym niżej podziałem:

a)  wyrazy z „ ó" wymieniającym się na „ o", „ e" lub „ a";

b)  wyrazy rozpoczynające się na „ó"

c)   wyrazy z końcówką - „-ów"

d) wyrazy z końcówką „-ówka"

e) wyrazy z końcówką „ -ówna"                                      

f) wyrazy z „ ó „ niewymiennym:  

A tu znajdziesz rozwiązanie - kliknij w link                                                          

komentarze (0) | dodaj komentarz

 Chcesz się dowiedzieć, co oznaczają poniższe wyrażenia i zwroty?  Wystarczy kliknąć w link

Od Annasza do Kajfasza

hiobowe wieści

judaszowy pocałunek

kainowe znamię

nadstawiać drugi policzek

oko za oko

przejść przez ucho igielne

przenieść się na łono Abrahama

Sodoma i Gomora

trąba jerychońska

wdowi grosz

wieża Babel

zamienić się w słup soli

ząb za ząb

komentarze (0) | dodaj komentarz